Gustave Van de Woestyne 1881 1947 Gaston en zijn zuster

Hoewel de titel anders doet vermoeden, zijn de afgebeelde figuren geen broer en zus. Het is Bertha, het jonge dienstmeisje dat destijds bij de familie Van de Woestyne in huis werkte. De jongen is een lokale jongen uit de buurt en niet verwant aan Bertha. De figuren dragen hun stijve, donkere zondagskleren. Wat niet hun normale kledij is. 

Met starende, vergrote amandelogen  kijken ze voor zich uit. Dit versterkt het gevoel van isolement. Ze kijken naar binnen, in hun eigen zielenroerselen. De handen liggen stijf en ineengestrengeld in hun schoot. Dit versterkt de indruk van geremdheid en een onvermogen om zich emotioneel te uiten. Door hen als broer en zus te presenteren, dwingt hij de toeschouwer te kijken naar een diepere menselijke relatie. Het benadrukt intimiteit en lotsverbondenheid, wat direct botst met wat je daadwerkelijk op het doek ziet.

Hoewel ze naast elkaar zitten, fysiek dichtbij zijn als ‘familie’, is de emotionele afstand tussen hen gigantisch. Ze horen niet thuis in deze miniatuurwereld, en ze horen ook niet bij elkaar. Ieder mens, hoe dicht hij ook bij een ander staat, is uiteindelijk geestelijk alleen.

#België